OXYO

Misschien wisten jullie het nog niet, maar inmiddels zijn we in Laos. Op dit moment zelfs in Vang Vieng.
Update: we zijn in Luang Prabang.
Voor foto's klik hier

PS.

Het is weer mogelijk om commentaar te geven op de foto's.
Zeer waarschijnlijk wordt daar ook weer spam geplaatst maar die zal ik zo snel mogelijk weer weg halen.

Travellers Home
K: Hey, kijk, een hotel. Laten we even kijken of ze goedkope kamers hebben.
K: Hello, do you have a double room available?
Ch: No
K: This is a hotel?
Ch: No
K: But there is a sign on your door! How much is the price for a room?
Ch: 80- 100 yuan (wijst op het bord naast de foto's van de hotelkamers)
K: Oke, can I see this room? (wijs ondertussen naar 1 van de foto's)
Ch: No
K: Hotel? Room?
Ch: No, No
K: hmmm....

Dr. Ho
We fietsten en fietsten, wilden al haast omkeren omdat we dachten dat we verkeerd gefietst waren. Tot er opeens een vage aanduiding was richting een hobbelige weg. Dat leek een goed teken: er was een weg en het oogde er landelijk... dat moest wel richting een dorp gaan en wie weet wel richting het dorp dat wij zochten: Baisha (vlakbij Lijiang).
Ons vermoeden bleek te kloppen en al snel doemde Baisha op. Een dorp met twee geplaveide wegen, de rest is meer moddergeul dan straat te noemen (de modder was vooral Levi's blije moment van de dag...)
Dr. Ho? vroegen we. Yes Yes (!), waarna er vaag een richting uitgewezen werd. We hadden dezelfde richting al in gedachten vanwege het enorme appel dat er op toeristen gedaan werd langs die weg; souvenirs, eetstalletjes, Naxi- mensen die ongevraagd mooie muziek maken, maar middels een indringend schrijven om geld of anders een donatie vragen. En dat is vaker het dilemma; wanneer, wie, hoeveel, geef je wel/ niet geld?
We struinden verder tot we opeens allemaal borden zagen staan. Dichterbij gekomen bleken het ingelijste, prominent uitgestalde krantenknipsels te zijn. Stuk voor stuk, in heel veel verschillende talen, artikelen over "the worlds most admired man". (je schijnt erop te kunnen googelen, de beste man schijnt veel hits te hebben- al hebben wij dit ttv dit schrijven nog niet gecheckt).
Een arme jongen, die uit pure noodzaak eerst zichzelf, en later ook anderen met kruiden uit de natuur blijkt te kunnen genezen. Uiteindelijk is hij aan de Universiteit geneeskunde gaan studeren en is hij zijn werk als onbaatzuchtige genezer blijven voortzetten. iedereen is welkom en iedereen is vrij om te betalen wat hij/zij kwijt wil voor een op maat gemaakte kruidenmix (die overigens niet geschikt is voor in de nasi!).
Dr. Ho zelf is een oude, ietwat gejaagde man. Hij geniet van zijn (welverdiende?) status en vertelt graag over zijn werk. Terwijl hij vertelt laat hij tig bedankbriefjes zien, allemaal van Nederlanders die onze tocht naar hem al eerder hebben afgelegd.
We geven hem een compliment en zeggen erbij dat we alleen uit nieuwsgierigheid even aanwippen, maar dat we verder kerngezond zijn en hij ons dus niet hoeft te helpen. Alsof hij dit niet gehoord heeft zegt hij dat hij nog wel een middeltje heeft voor mijn hoest. en of ik even op het houten krukje in zijn kruidenkamer wil gaan zitten. Nadat hij mijn pols gevoeld heeft en mijn tong 2 seconden bekeken heeft, schept hij uit verschillende emmers wat kruiden op een blaadje. Volgens hem precies wat ik nodig had om van mijn hoest af te komen (die ik overigens al 4 weken had). Hij gaf me genoeg voor 2 weken...
Eenmaal terug in het hotel -onder het motto baadt het niet dan schaadt het vast ook niet- begon ik hoopvol water te koken en het magische mengsel te drinken. Mijn hoest werd inderdaad minder... maar na hevige buikkrampen ben ik toch na 2 dagen weer snel gestopt met de kruidenmelange van dr. Ho.

Chinese mensen.... houden echt nergens rekening mee...
Kunming
K: We're going to the old town
Ch: Well, you can go there, but ther's only a small area left were you can walk. Because it's under construction.
Het lijkt wel alsof heel China volledig 'under construction' is, danwel 'reconstruction' . (Denk ook aan het verhaal over de Tiger Leaping Gorge.) Vaak kun je nog net een glimp opvangen van restanten laagbouw.. en dus hoe het er ooit uitzag. Maar minstens zovaak zie je hijskranen en mensen die ' hard aan de toekomst van China bouwen' ...
Levi heeft er een bijzonder passende term voor bedacht: " Alles kapot klussen"!

Na het regenverhaal van Erik wordt het echt weer eens tijd voor het betere reisnieuws... Wat dat betreft lopen we alweer flink achter...van de 3 maanden zijn er al 6 weken voorbij. Maar ja, als je kan kiezen tussen lekker relaxen, leuke dingen doen en typen.. tja, dan is de keuze snel gemaakt nietwaar?
We hebben sinds we uit Tibet terug zijn al heel wat gezien en gedaan, zo hebben we in en om Chengdu (prov. Sichuan) het pandacentrum bezocht (Levi heeft het er nog steeds over) en de Grootste Boeddha ter wereld vereerd met een bezoekje, in Leshan. Deze uit rots gehakte Boeddha is maar liefst 71m hoog. In Chengdu zijn we o.a. naar de Wenshu Tempel geweest, een oud Taoistisch complex. Rondom de tempel was een leuke markt, deed heel braderieachtig aan. Daar hebben Erik en Levi gesmuld van 'de piepkuikens', die met kop en al voor je gewokt worden in enkele minuten.
Na Chengdu zijn we naar Guilin gevlogen en gelijk doorgereden met de bus naar Yangshuo (prov. Guangxi). Over deze plaats schreef Erik al iets... echt een plek waar iedereen zich kan vermaken en waar je een optimaal vakantiegevoel krijgt... Dit gevoel overheerst zowieso deze reis; met Levi erbij reizen we een stuk minder avontuurlijk dan de vorige keer... maar we genieten wel net zo veel! Yangshuo is de plek met de karstbergen, de aalscholvervissers en enorm veel pitoreske dorpjes om naar toe te fietsen. (Fuli, Xingping) In Xingping zijn we trouwens bijna beroofd (dat is dan weer wel avontuurlijk). Ik had het net op tijd in de gaten, de rugzak was al helemaal opengeritst. We liepen toen het gebeurde over een marktje en ik baal nog steeds dat ik die kerel niet met de nieuw geleerde fysieke weerbaarheidstrucjes (5 daagse cursus van mijn werk) heb overmeesterd. Maar ach, je kan niet altijd alles voor zijn en het feit dat we onze bezittingen nog hebben was al fijn.
Met pijn in ons hart, en met de kriebel weer in onze benen zijn we na een weekje weer verder gegaan. Eerst 2 uur met de bus terug naar Guilin, daar 1 uur wachten, daarna 18 uur met de nachttrein naar Kunming. In Kunming bedrogen geworden en met de bus naar de verkeerde plaats gestuurd (5 uur rijden) om vervolgens met een minibus in 1,5 uur naar Dali te rijden... En toen regende het!
De enige die blij aan het kwetteren was, was Levi, want hij vond het heerlijk om door de plassen te banjeren en met een eigen paraplu te lopen. Ook de lange reis heeft hij heel goed doorstaan. Het kan niet anders dan dat hij Marc o Polo bloed heeft!
Dali was een prima plek, maar vooral ook een uitvalsbasis om dorpjes te bezoeken waar talloze etnische minderheden wonen. We hebben onze ogen uitgekeken en, na die ene dag regen ons heel goed vermaakt daar. De reiskriebel kwam al wat sneller, we worden zo langzamerhand toch ook wel nieuwsgierig naar Laos en Vietnam, dus hup, door naar Lijiang (net als Dali prov. Yunnan).
Lijiang deed ons in eerste instantie denken aan Venetie, en dat bedoelen we niet positief! Hordes toeristen, maar dan met name Chinese toeristen. Ze houden echt nergens rekening mee! Erik en ik hebben al wel discussies gevoerd, of dit 'nergens rekening mee houden' nou uiteindelijk wel of niet leidt tot een prettiger leven...
Zodra ze Levi zien beginnen ze te gillen, schreeuwen, zelfs kussen!, optillen, zijn hoofd te draaien alles om maar een foto te kunnen maken. Heel bizar! Wat dat betreft is de stok in Levi's hand nog erg functioneel en is Levi gelukkig zo bewegelijk dat hij weg is voordat iemand ook maar een camre heeft kunnen pakken. Het bewegelijke zit 'em vooral in het feit dat hier veel kleine watervallen te zien zijn, waar hij met zijn stok in wil " purken" zoals hij het zelf zegt. Na 1 dag Lijiang zijn we snel vertrokken naar de Tiger Leaping Gorge. En prachtig stukje natuur; hier stroomt de Yangzi rivier tussen hele hoge bergen door, over een lengte van zo'n 23 km. Zo'n 3900m boven de rivier zijn besneeuwde bergtoppen. Hier hebben we in 2 dagen van de ene kant naar de andere kant gelopen. Lekker door de bergen, zonnetje, watervallen voor Levi en geen verkeer.
De Tiger Leaping Gorge was wel een van de hoogtepunten van de reis tot nu toe. En dan te bedenken dat de Chinese overheid een groot project is gestart om over een lengte van 564km dammen te bouwen. De snel groeiende economie heeft veel energie nodig en het snel groeiende Kunming heeft meer water nodig. De voorbereidingen zijn al getroffen, de bouw start in 2008. En dat betekent het eind van de Tiger Leaping Gorge. Het einde van de in dit gebied unieke flora en fauna, 100.000 mensen die moeten verkassen en 13.000 hect. boerenland wat onder het water zal verdwijnen.

En vandaag is het 25 nov... en was Levi jarig! Iedereen bedankt voor de mails en de e-cards! Levi vond het erg interessant op de pc. Het was echt zijn dag, met een versierde kamer (Tibetaanse gebedsvlaggetjes en veel ballonnen) en een "koffer vol kadootjes" . De hoteleigenaren hebben een taart geregeld: toen we vroegen welke bakker ze aanbevolen kwamen ze na een uurtje met een taart aan. Heel toevallig was de baas van het hotel ook jarig vandaag en hebben we samen taart gegeten en gezongen en zijn we door hun uitgenodigd om met hun mee te eten. Heerlijk eten... alleen Levi keek beteuterd, want die had zich op patatjes verheugd. De patatjes zijn we daarna gaan eten, dat is dan weer het voordeel van een taalkloof.
Hij heeft door de stad gelopen met zijn feesthoed op en had een heerlijke dag. Het enige wat hij miste waren zijn vriendjes... dus dat gaan we terug in Nld. nog goed overdoen! (kinder en volwassen feestje staat voorlopig gepland op het weekend van 19-20 januari !)

We gaan hier in de omgeving nog 2 dagen fietsen, o.a. naar Baisha, hier woont "de wereldberoemde doktor Ho", die ooit bekend werd omdat een willekeurige journalist een willekeurig artikel over de man schreef. Woensdag vliegen we terug naar Kunming, om vandaaruit door te gaan naar Laos. We hebben er echt zin in en ook veel leuke verhalen over dit land gehoord dus vol verwachting klopt ons hart...

Kijk hier voor nieuwe foto's

Gister in Dali aangekomen na een reis van 30 uur. Moe, lichtelijk gefrustreerd omdat we in een andere stad afgezet waren dan ze ons vooraf gezegd hadden en regen. Al diegenen die jaloers waren geworden kunnen nu weer tevreden achterover leunen bij de verwarming en met een warme chocolademelk binnen handbereik een goed boek gaan lezen.
Wij gaan afwachten. Beetje internetten, beetje thee drinken, puzzeltjes maken met Levi en vroeg naar bed in de hoop dat we morgen met een stralend zonnetje door de gordijnen wakker worden.
We willen nog door naar Lijiang en tiger leaping gorge en dan wordt het tijd om de grens met Laos over te steken. Daar hebben we goede verhalen over gehoord en zijn erg nieuwsgierig geworden.
Later meer. Er zijn ook weer wat foto's toegevoegd. Veel plezier.

We zijn in Yangshuo. Wat een verademing na Chengdu. Yangshuo ligt midden tussen de karst rotsen en langs de Li rivier. De temperatuur is 25 graden, het is hier groen en er vliegen prachtige vlinders, heerlijk. Het contrast met Chengdu kan bijna niet groter zijn. Chengdu is de meest bewolkte stad van china en de lucht is dus bijna iedere dag even grijs als het beton van de torenflats.
Yangshuo is wel een beetje toeristisch met heel veel souvenier stalletjes en winkeltjes maar dat is dan ook niet vreemd als je ziet hoe mooi het hier is.
Vandaag hebben we fietsen gehuurd met een kinderzitje voor Levi achterop en zijn een beetje de omgeving wezen verkennen. Vanavond gaan we mee met een aalscholver visser en morgen gaan we waarschijnlijk een boottochtje maken over de rivier. Ja jongens word maar jaloers! we hebben het mooi!

Er zijn ook nog wat nieuwe foto's van Tibet en China.