Op reis met een kind
Op reis met kinderen.
Hoe is het om met een drie-jarig kind op reis te gaan? Onderweg hebben we verschillende reacties gehad van mensen die het leuk en vanzelfsprekend vonden maar ook van mensen die dat nooooooit zouden doen. (Dat zeiden ze ons niet rechtstreeks maar hoorden we later van anderen)
Voor ons was het niet direct vanzelfsprekend omdat je toch risico's loopt met ziektes, maar als je alles nuchter bekijkt en afweegt valt dat heel erg mee. Uiteindelijk is Levi wel ziek geweest maar niet ernstig, de onvermijdelijke buik problemen, en ook niet vaker dan wanneer we thuis waren gebleven. De gevreesde malaria in Laos, die bekend staat als hardnekkig en moeilijk te behandelen, bleek erg mee te vallen. We hebben in eerste instantie alledrie malaria profylaxe geslikt en onder een klamboe geslapen, maar na de eerste nacht al gelijk besloten dat een klamboe niet nodig was omdat we geen enkele mug konden ontdekken. Erik is al snel met de profylaxe gestopt en Karin en Levi ook eerder dan de aanbevolen drie weken na verlaten van het malaria gebied. Als er geen muggen zijn krijg je ook geen malaria!
Het reizen met Bus, trein en vliegtuig ging erg goed. Voor de bus en de trein kochten we altijd maar twee kaartjes en Levi zat bij ons op schoot. Bij lange reizen deed hij meestal nog wel een slaapje en hield het dan wel een hele dag uit. We zorgden er wel altijd voor dat we niet twee dagen achter elkaar in de bus zaten en na een lange reis altijd een rustdag namen waarop we probeerden om voor Levi een rustig speel plekje te vinden, bijvoorbeeld een park of een strandje langs de rivier. In de bus ging er ook altijd wel speelgoed mee. Zijn graafmachine met kiepbak was veruit favoriet.
Voor de echt lange afstanden hebben we er meestal voor gekozen om te vliegen om de reis belasting voor Levi te beperken en om tijd te besparen. Vliegen vond Levi leuk en je krijgt altijd lekkere hapjes om de tijd te doden. We moeten nu wel weer een poosje zuinig zijn met energie om onze mondiale voetafdruk weer tot redelijke proporties terug te brengen.
Het eten was in eerste instantie wel wennen. De eerste avond in Chengdu bleek dat het niet zo eenvoudig is om in de Sichuan provincie eten te vinden dat niet gepeperd is. Sichuan staat bekend om zijn gepeperde keuken! en we konden niet goed duidelijk maken dat we ons eten "not spicy" wilden hebben. Uiteindelijk leerden we dat "Phu la" niet gepeperd betekend en lukte het ons om iets eetbaars te vinden. Verder lust Levi graag fruit en wortels en komkommers en deze verse producten zijn overal op straat te krijgen. Met name de mandarijnen en de peren waren erg lekker. In de wat toeristischer plaatsen verwenden we Levi vaak met pannenkoeken, zijn all time favorite! Als drinken hadden we meestal kleine pakjes appelsap die, als je goed zoekt, bijna overal op de wereld te krijgen zijn.
Ook het slapen was in eerste instantie nog een beetje zoeken naar de juiste formule. We hadden een camping bedje bij ons maar die hebben we al heel snel weer teruggestuurd naar Nederland, hij wilde er niet in slapen. De eerste nachten was het een beetje proberen wat het beste ging. Een tweepersoons bed met Levi in het midden ging ook niet goed. Twee losse bedden met Levi en een van ons in het ene bed en de ander in het andere bed bleek het beste te werken. Deze opstelling was niet overal te krijgen maar met zijn drieën in een tweepersoonsbed ging uiteindelijk ook wel redelijk. Het was wel een heel geduw en getrek want Levi heeft veel ruimte nodig en ging altijd zo breed mogelijk liggen, weinig ruimte voor ons overlatend.
Voor het wandelen hadden we een rugdrager bij ons en de eerste dagen na aankomst in Chengdu wilde Levi alleen naar buiten als hij in de rugdrager kon zitten. Het was blijkbaar nog een beetje te overweldigend voor hem om zelf te lopen. Langzaam, na een week of twee wilde hij wat meer zelf lopen maar toch nooit echt grote afstanden. Gelukkig vond Erik het wel gezellig met Levi op zijn rug want hij kletst je de oren van het hoofd. Papa kijk! een vlinder Papa dit, Papa dat, Papa wil je over de dieren in het bos praten, Papa waar zijn de sneeuwbergen nou?
De meeste dingen die wij leuk en interessant vonden waren ook voor Levi leuk. De kloosters in Tibet met de monniken en de Boedha beelden en de yakboter kaarsjes, de kanaaltjes met de watervallen in Dali en Lijiang, de strandjes langs de rivieren in Laos, met de boot varen in Laos en Vietnam, wandelen in de natuur met het vooruitzicht van chocola eten als we bovenop de berg waren. De meeste dingen vond hij leuk zolang we er maar voor zorgden dat hij voldoende rust kreeg, want voor alle kinderen geldt; als ze moe zijn worden ze heel vervelend. We hebben er dus altijd voor gezorgd dat hij 's middags nog een slaapje kon doen.
Hoe is het om met een drie-jarig kind op reis te gaan? Onderweg hebben we verschillende reacties gehad van mensen die het leuk en vanzelfsprekend vonden maar ook van mensen die dat nooooooit zouden doen. (Dat zeiden ze ons niet rechtstreeks maar hoorden we later van anderen)
Voor ons was het niet direct vanzelfsprekend omdat je toch risico's loopt met ziektes, maar als je alles nuchter bekijkt en afweegt valt dat heel erg mee. Uiteindelijk is Levi wel ziek geweest maar niet ernstig, de onvermijdelijke buik problemen, en ook niet vaker dan wanneer we thuis waren gebleven. De gevreesde malaria in Laos, die bekend staat als hardnekkig en moeilijk te behandelen, bleek erg mee te vallen. We hebben in eerste instantie alledrie malaria profylaxe geslikt en onder een klamboe geslapen, maar na de eerste nacht al gelijk besloten dat een klamboe niet nodig was omdat we geen enkele mug konden ontdekken. Erik is al snel met de profylaxe gestopt en Karin en Levi ook eerder dan de aanbevolen drie weken na verlaten van het malaria gebied. Als er geen muggen zijn krijg je ook geen malaria!
Het reizen met Bus, trein en vliegtuig ging erg goed. Voor de bus en de trein kochten we altijd maar twee kaartjes en Levi zat bij ons op schoot. Bij lange reizen deed hij meestal nog wel een slaapje en hield het dan wel een hele dag uit. We zorgden er wel altijd voor dat we niet twee dagen achter elkaar in de bus zaten en na een lange reis altijd een rustdag namen waarop we probeerden om voor Levi een rustig speel plekje te vinden, bijvoorbeeld een park of een strandje langs de rivier. In de bus ging er ook altijd wel speelgoed mee. Zijn graafmachine met kiepbak was veruit favoriet.
Voor de echt lange afstanden hebben we er meestal voor gekozen om te vliegen om de reis belasting voor Levi te beperken en om tijd te besparen. Vliegen vond Levi leuk en je krijgt altijd lekkere hapjes om de tijd te doden. We moeten nu wel weer een poosje zuinig zijn met energie om onze mondiale voetafdruk weer tot redelijke proporties terug te brengen.
Het eten was in eerste instantie wel wennen. De eerste avond in Chengdu bleek dat het niet zo eenvoudig is om in de Sichuan provincie eten te vinden dat niet gepeperd is. Sichuan staat bekend om zijn gepeperde keuken! en we konden niet goed duidelijk maken dat we ons eten "not spicy" wilden hebben. Uiteindelijk leerden we dat "Phu la" niet gepeperd betekend en lukte het ons om iets eetbaars te vinden. Verder lust Levi graag fruit en wortels en komkommers en deze verse producten zijn overal op straat te krijgen. Met name de mandarijnen en de peren waren erg lekker. In de wat toeristischer plaatsen verwenden we Levi vaak met pannenkoeken, zijn all time favorite! Als drinken hadden we meestal kleine pakjes appelsap die, als je goed zoekt, bijna overal op de wereld te krijgen zijn.
Ook het slapen was in eerste instantie nog een beetje zoeken naar de juiste formule. We hadden een camping bedje bij ons maar die hebben we al heel snel weer teruggestuurd naar Nederland, hij wilde er niet in slapen. De eerste nachten was het een beetje proberen wat het beste ging. Een tweepersoons bed met Levi in het midden ging ook niet goed. Twee losse bedden met Levi en een van ons in het ene bed en de ander in het andere bed bleek het beste te werken. Deze opstelling was niet overal te krijgen maar met zijn drieën in een tweepersoonsbed ging uiteindelijk ook wel redelijk. Het was wel een heel geduw en getrek want Levi heeft veel ruimte nodig en ging altijd zo breed mogelijk liggen, weinig ruimte voor ons overlatend.
Voor het wandelen hadden we een rugdrager bij ons en de eerste dagen na aankomst in Chengdu wilde Levi alleen naar buiten als hij in de rugdrager kon zitten. Het was blijkbaar nog een beetje te overweldigend voor hem om zelf te lopen. Langzaam, na een week of twee wilde hij wat meer zelf lopen maar toch nooit echt grote afstanden. Gelukkig vond Erik het wel gezellig met Levi op zijn rug want hij kletst je de oren van het hoofd. Papa kijk! een vlinder Papa dit, Papa dat, Papa wil je over de dieren in het bos praten, Papa waar zijn de sneeuwbergen nou?
De meeste dingen die wij leuk en interessant vonden waren ook voor Levi leuk. De kloosters in Tibet met de monniken en de Boedha beelden en de yakboter kaarsjes, de kanaaltjes met de watervallen in Dali en Lijiang, de strandjes langs de rivieren in Laos, met de boot varen in Laos en Vietnam, wandelen in de natuur met het vooruitzicht van chocola eten als we bovenop de berg waren. De meeste dingen vond hij leuk zolang we er maar voor zorgden dat hij voldoende rust kreeg, want voor alle kinderen geldt; als ze moe zijn worden ze heel vervelend. We hebben er dus altijd voor gezorgd dat hij 's middags nog een slaapje kon doen.
